มีเรื่องการทำบุญมาอัพเดทดังนี้นะคะ
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา บีมได้รับพัสดุกล่องใหญ่จากพี่เจนนี่ ซึ่งเป็นเสื้อผ้าของพี่เค้าค่ะ
มีทั้งเสื้อ กางเกง ทั้งใส่เล่น ทั้งใส่เที่ยว ผ้าพันคอถัก หมวกถัก
พอได้ของมา บีมเลยปรึกษาคุณแม่ว่าจะเอาให้ใครดี
คุณแม่เลยติดต่อไปที่เพื่อนของคุณแม่ซึ่งมีธุรกิจบ่อปลาและเลี้ยงสัตว์อยู่ในหมู่บ้านนี้แหละ
บ้านเพื่อนคุณแม่มีคนงานพม่าอยู่กันเป็นครอบครัวค่ะ มีหลายครอบครัว
และส่วนใหญ่จะเป็นเด็กผู้หญิง
เด็กเหล่านี้เกิดที่นี่ค่ะ เกิดที่เมืองไทย
เมื่อเช้าน้อง ๆ เค้ามาเอาเสื้อผ้าไป เค้าพูดภาษาเมืองชัดมาก คือ ดูไม่เหมือนคนพม่าสักนิดเลย
ซึ่งแจ้งผ่านทางหน้าบล็อกนะคะว่าได้ทำการบริจาคเสื้อผ้าทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้ว
ยกเว้นหมวกถักสีเหลืองและผ้าพันคอสีเหลือง คุณแม่จะนำไปถวายพระค่ะ ก็เลยแยกออกมาไว้
อนุโมทนาพี่เจนนี่นะคะ... :-)
โครงการต่อมาก็มีแนวคิดการบริจาคหนังสือจากน้องพลอยค่ะ
ซึ่งตอนนี้บีมกำลังขอคำปรึกษาคุณแม่ว่าเรื่องหนังสือที่ไม่ใช้แล้วนี้จะำทำอย่างไรดี
ที่หมู่บ้านนี้หรือเด็กที่นี่ บีมต้องบอกความจริงว่า จะไม่แข่งขันเหมือนเด็กในเมืองนะคะ
เด็กที่นี่ หาได้น้อยคนที่จะชอบอ่านหรือเรียนหนังสือ
จะมีเด็กที่ฐานะดี ๆ พ่อกับแม่มักจะส่งไปเรียนที่ตัวเมืองเชียงราย ซึ่งเด็กเหล่านั้นก็จะเรียนดีกว่าค่ะ ขยันและตั้งใจเรื่องเรียนมากกว่า
บีมไม่โทษเด็กนะคะ
และก็ไม่รู้จะโทษอะไรดี...
บ้านบีมเคยอุปการะเด็กคนหนึ่ง
น้องเป็นเด็กผู้หญิงค่ะ
คุณตารับมาเลี้ยงตั้งแต่เค้าอยู่ ม.1
เราตั้งใจจะส่งเสียให้เค้าจบ ม.6 และเข้ามหาวิทยาลัย
แต่เหตุการณ์ก็เปลี่ยนไปค่ะ...
เพราะน้องเริ่มใจแตก
และในที่สุดตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว...เพราะเธอไปอยู่บ้านแฟนแล้วค่ะ
ก็เสียดายโอกาสต่าง ๆ ในชีวิตแทน
บีมเคยถามคำถามกับเด็ก ๆ ที่หมู่บ้านนี้ว่า
โตไปแล้วอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร เวลาว่างชอบทำอะไร
คำตอบที่ได้ มักจะบอกว่า น้องไม่รู้จักตัวเอง ไม่มีเป้าหมายในชีีวิต
.... และเวลาว่าง ก็ไม่มีใครอ่านหนังสือ ....
วิชาภาษาอังกฤษ บีมเคยสอนพิเศษ...
คุณครูเองให้การบ้านมาแบบไม่ได้สอน
บีมถามว่าคุณครูสอนอะไร แล้วให้ทำอะไรยังไงบ้างกับการบ้านนี้
เค้าบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน...
บีมก็ ...อ่าว แล้วชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย
ขนาดมีเด็กนิสัยดีเรียนเก่งคนนึงมาให้บีมสอน
วิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เค้าไม่รู้อะไรเลยค่ะ...
Dictionary ก็ยังไ่ม่มี
อืม...แม่เจ้ามาก ๆ อยากจะไปถาม ผอ.จังว่า สรุปแล้วสอนอะไรกันมั่งเนี่ย วันๆนึง
บีมเอง...ก็เลยไม่แน่ใจว่า การที่จะรับหนังสือมาบริจาคห้องสมุดโรงเรียนที่นี่จะได้ผลตามจุดมุ่งหมายหรือไม่
บีมขอคิดและปรึกษาคุณแม่ก่อนนะคะ
เพราะถ้าเป็นห้องสมุดโรงเรียนเก่าบีมที่ สาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คิดว่าน่าจะได้ประโยชน์กว่า
แต่เดี๋ยวขอเวลาก่อนนะคะ
ถ้าได้วิธีดี ๆ แล้วจะมาอัพเดทกันค่ะ
เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา บีมได้รับพัสดุกล่องใหญ่จากพี่เจนนี่ ซึ่งเป็นเสื้อผ้าของพี่เค้าค่ะ
มีทั้งเสื้อ กางเกง ทั้งใส่เล่น ทั้งใส่เที่ยว ผ้าพันคอถัก หมวกถัก
พอได้ของมา บีมเลยปรึกษาคุณแม่ว่าจะเอาให้ใครดี
คุณแม่เลยติดต่อไปที่เพื่อนของคุณแม่ซึ่งมีธุรกิจบ่อปลาและเลี้ยงสัตว์อยู่ในหมู่บ้านนี้แหละ
บ้านเพื่อนคุณแม่มีคนงานพม่าอยู่กันเป็นครอบครัวค่ะ มีหลายครอบครัว
และส่วนใหญ่จะเป็นเด็กผู้หญิง
เด็กเหล่านี้เกิดที่นี่ค่ะ เกิดที่เมืองไทย
เมื่อเช้าน้อง ๆ เค้ามาเอาเสื้อผ้าไป เค้าพูดภาษาเมืองชัดมาก คือ ดูไม่เหมือนคนพม่าสักนิดเลย
ซึ่งแจ้งผ่านทางหน้าบล็อกนะคะว่าได้ทำการบริจาคเสื้อผ้าทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้วยกเว้นหมวกถักสีเหลืองและผ้าพันคอสีเหลือง คุณแม่จะนำไปถวายพระค่ะ ก็เลยแยกออกมาไว้
อนุโมทนาพี่เจนนี่นะคะ... :-)
โครงการต่อมาก็มีแนวคิดการบริจาคหนังสือจากน้องพลอยค่ะ
ซึ่งตอนนี้บีมกำลังขอคำปรึกษาคุณแม่ว่าเรื่องหนังสือที่ไม่ใช้แล้วนี้จะำทำอย่างไรดี
ที่หมู่บ้านนี้หรือเด็กที่นี่ บีมต้องบอกความจริงว่า จะไม่แข่งขันเหมือนเด็กในเมืองนะคะ
เด็กที่นี่ หาได้น้อยคนที่จะชอบอ่านหรือเรียนหนังสือ
จะมีเด็กที่ฐานะดี ๆ พ่อกับแม่มักจะส่งไปเรียนที่ตัวเมืองเชียงราย ซึ่งเด็กเหล่านั้นก็จะเรียนดีกว่าค่ะ ขยันและตั้งใจเรื่องเรียนมากกว่า
บีมไม่โทษเด็กนะคะ
และก็ไม่รู้จะโทษอะไรดี...
บ้านบีมเคยอุปการะเด็กคนหนึ่ง
น้องเป็นเด็กผู้หญิงค่ะ
คุณตารับมาเลี้ยงตั้งแต่เค้าอยู่ ม.1
เราตั้งใจจะส่งเสียให้เค้าจบ ม.6 และเข้ามหาวิทยาลัย
แต่เหตุการณ์ก็เปลี่ยนไปค่ะ...
เพราะน้องเริ่มใจแตก
และในที่สุดตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว...เพราะเธอไปอยู่บ้านแฟนแล้วค่ะ
ก็เสียดายโอกาสต่าง ๆ ในชีวิตแทน
บีมเคยถามคำถามกับเด็ก ๆ ที่หมู่บ้านนี้ว่า
โตไปแล้วอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร เวลาว่างชอบทำอะไร
คำตอบที่ได้ มักจะบอกว่า น้องไม่รู้จักตัวเอง ไม่มีเป้าหมายในชีีวิต
.... และเวลาว่าง ก็ไม่มีใครอ่านหนังสือ ....
วิชาภาษาอังกฤษ บีมเคยสอนพิเศษ...
คุณครูเองให้การบ้านมาแบบไม่ได้สอน
บีมถามว่าคุณครูสอนอะไร แล้วให้ทำอะไรยังไงบ้างกับการบ้านนี้
เค้าบอกว่า ไม่รู้เหมือนกัน...
บีมก็ ...อ่าว แล้วชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย
ขนาดมีเด็กนิสัยดีเรียนเก่งคนนึงมาให้บีมสอน
วิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เค้าไม่รู้อะไรเลยค่ะ...
Dictionary ก็ยังไ่ม่มี
อืม...แม่เจ้ามาก ๆ อยากจะไปถาม ผอ.จังว่า สรุปแล้วสอนอะไรกันมั่งเนี่ย วันๆนึง
บีมเอง...ก็เลยไม่แน่ใจว่า การที่จะรับหนังสือมาบริจาคห้องสมุดโรงเรียนที่นี่จะได้ผลตามจุดมุ่งหมายหรือไม่
บีมขอคิดและปรึกษาคุณแม่ก่อนนะคะ
เพราะถ้าเป็นห้องสมุดโรงเรียนเก่าบีมที่ สาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คิดว่าน่าจะได้ประโยชน์กว่า
แต่เดี๋ยวขอเวลาก่อนนะคะ
ถ้าได้วิธีดี ๆ แล้วจะมาอัพเดทกันค่ะ
